LUKE

EEN WEG MET BOCHTEN, MAAR ALTIJD VÓÓRUIT

Wie Luke ontmoet, ziet een jongen die graag werkt. Iemand die houdt van duidelijkheid, van ritme, van afspraken die precies kloppen. De horeca past bij hem omdat daar een structuur is die hem rust geeft: het werken met zijn handen, het weten wat er moet gebeuren, het directe contact met klanten en collega’s. Tegelijk schuilt achter zijn inzet ook kwetsbaarheid. Want als verwachtingen onduidelijk zijn, als plannen plots veranderen of als er gewoon te veel prikkels zijn, kan het moeilijk worden. Dan loopt zijn hoofd vol en kan zijn gedrag snel escaleren. “Als ik weet waar ik aan toe ben, lukt het me. Dan kan ik gewoon doorgaan,” zegt Luke vaak.

DE ZOEKTOCHT DIE VOORAFGING

Luke probeerde eerst zijn plek te vinden op het voortgezet speciaal onderwijs. Daar liep hij vast. Niet omdat hij niet wilde, maar omdat het tempo, de prikkels en de onduidelijkheid hem overvielen. Daarna volgde een tienweekse behandeling bij Yes We Can, een traject dat voor veel jongeren een nieuw begin betekent. Maar voor Luke stopte het al na zeven weken: het maximale haalbare was bereikt. Een nazorgtraject volgde. Ook dat werd vroegtijdig beëindigd. Zijn ouders zagen hoe frustrerend dit voor hem was. Luke voelde zich tekortgeschoten, alsof hij het niet goed genoeg had gedaan, terwijl hij juist zó graag wilde laten zien wat hij kon.

STAP VOOR STAP VOORUIT

Toen Luke bij De Keertwending begon, werd er niet van hem verwacht dat hij meteen grote sprongen zou maken. Hij mocht landen, ademen, ontdekken. En vooral: in zijn eigen tempo groeien. Met begeleiding die hem zag, die signalen vroeg opmerkte en die hem hielp om te schakelen wanneer het te veel werd, kon Luke eindelijk bouwen aan iets belangrijks: vertrouwen in zichzelf. En hij ging aan het werk. Echt aan het werk. Met vallen, opstaan, twijfel en nieuwe motivatie. Luke zette zich vastberaden in om zijn diploma Assistent Horeca, Voeding en Voedingsindustrie te behalen. Het was geen rechte weg. Er waren dagen waarop het super ging en dagen waarop elke prikkel te hard binnenkwam en hij de focus niet kon vasthouden. Maar steeds weer pakte Luke de draad op. Hij leerde wat hij nodig had om overeind te blijven, hoe hij rustmomenten moest pakken en wanneer hij hulp mocht vragen. En hij slaagde. Niet alleen voor zijn diploma, maar ook in zijn groei als jong mens.

DE POTDEKSEL – EEN PLEKT DIE KLOPT

Tijdens zijn traject ontdekte Luke welke werkomgeving écht bij hem past. Dat bleek de horecaomgeving van de Potdeksel. Daar voelde hij zich vanaf het begin gezien en veilig. De collega’s begrepen hem, er was een duidelijke structuur en een stevige basis van vertrouwen. Hij kreeg begeleiding die aansloot bij zijn tempo, en een werkbegeleider met wie hij een bijzondere klik heeft. In de Potdeksel merkte Luke dat hij niet alleen een werknemer is, maar ook een mens dat ertoe doet. Hij mocht leren, fouten maken, opnieuw proberen  – zonder dat hij bang hoefde te zijn dat het meteen misging. Dat gaf hem de ruimte om te groeien, steviger te worden en trots te zijn op wat hij bereikt.

ZICHT OP DE TOEKOMST

Na alles wat hij heeft meegemaakt  – de uitval, de teleurstellingen, het gevoel van falen  – staat Luke nu op een plek waar hij verder kan.Binnenkort start hij met een vervolgstudie in de Horeca die hij zelf heeft gekozen. Tegelijkertijd krijgt hij bij de Potdeksel een arbeidscontract, omdat ze vertrouwen hebben in hem én omdat hij laat zien dat hij dat vertrouwen waard is. Het pad naar volwassenheid is voor niemand vanzelfsprekend. Voor Luke misschien nog iets minder. Maar hij heeft laten zien dat hij, mét duidelijkheid, structuur en de juiste mensen om hem heen, niet alleen kan blijven staan, maar ook vooruit kan. En misschien is dat wel het mooiste aan zijn verhaal: Elke keer dat hij dacht dat hij het niet kon, zette hij tóch een stap. En juist daardoor staat hij nu aan het begin van een toekomst die écht bij hem past.